Betty Anne Waters: Ένα ατίθασο κορίτσι

Που μπορεί να φτάσει μια γυναίκα για τους ανθρώπους που αγαπά;
Υπάρχουν αναρίθμητες ιστορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας και εξυμνούν την επιμονή, τη δύναμη, τη θέληση, την αντοχή και την επιτυχία μιας γυναίκας. Και προφανώς αυτές οι ιστορίες είναι απείρως μικρότερες σε αριθμό, σε σχέση με τις απλές, καθημερινές ιστορίες που δεν τις μαθαίνουμε ποτέ.

Ο συντάκτης αυτού του άρθρου όμως έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στην παρακάτω αληθινή ιστορία, που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με τον τίτλο “Conviction”. Στη ταινία πρωταγωνιστεί η Hilary Swank και ενσαρκώνει την Betty Anne Waters.

 

Γεννημένη το 1955 στο Ayer της Μασαχουσέτης, η Betty δεν μεγάλωσε ακριβώς “στα πούπουλα” , αλλά σε μια φτωχή οικογένεια της αμερικάνικης υπαίθρου. Όλα τα παιδιά της οικογένειας (εννιά στον αριθμό) ήταν ιδιαίτερα γνωστά στην πόλη και κυρίως στους αστυνομικούς κύκλους, για τον ατίθασο χαρακτήρα τους και την έφεσή τους στη παρανομία. Κάποιες φορές έμπαιναν σε διπλανά σπίτια και έκλεβαν γλυκά, σαν “μικροί Ινδιάνοι” όπως θυμάται χαρακτηριστικά η Betty.

Στα τέλη της δεκαετίας του 70, η οικογένεια μετακόμισε στο Rhode Island. Η Betty εγκατέλειψε το λύκειο και δούλευε μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό της Kenny ως σερβιτόροι σε μια pub. Όμως ο Kenny σύντομα επέστρεψε στο Ayer για να φροντίσει τον παππού τους. Όσο βρισκόταν εκεί, ένας γείτονας δολοφονήθηκε. Η αστυνομία υποπτεύθηκε τον Kenny αλλά αυτός είχε άλλοθι: Το βράδυ της δολοφονίας δούλευε σε ένα εστιατόριο, ενώ το πρωί της επομένης, είχε ραντεβού στα δικαστήρια, με την κατηγορία επίθεσης κατά αστυνομικού. “Για πρώτη φορά αισθάνθηκα ανακούφιση που ο αδερφός μου ήταν στα Δικαστήρια και είχε άλλοθι”, έλεγε χαρακτηριστικά η Betty.

Πέρασαν δυόμιση χρόνια χωρίς να συμβαίνει το παραμικρό, ώσπου ένα πρωί, η αστυνομία, εντελώς αναπάντεχα, συνέλαβε τον Kenny με την κατηγορία της δολοφονίας. Ο Kenny προφυλακίστηκε και πέρασε από Δικαστήριο. Δεν θα ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες τις διεξαγωγής της δίκης, γιατί δεν είναι το θέμα που μας απασχολεί. Απλώς θα αναφέρουμε, για την ιστορία, ότι η οικογένεια της Betty δεν προσέλαβε δικηγόρο υπεράσπισης, καθώς δεν υπήρχαν τα χρήματα, ενώ, ταυτόχρονα, όλοι ήταν σίγουροι για την αθωότητά του Kenny. Όμως τα πράγματα ήρθαν πάνω κάτω. Ένας συνδυασμός απόκρυψης στοιχείων από την αστυνομία, σε συνδυασμό με ψευδείς καταθέσεις γυναικών, που είχαν συνάψει στο παρελθόν σχέση με τον Kenny, τον οδήγησαν τελικά στη φυλακή.

Ο Kenny δεν μπορούσε να αντέξει στην ιδέα ότι θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή. Όσο βρισκόταν εκεί, προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Μόλις το έμαθε η Betty, τον επισκέφθηκε στη φυλακή και προσπάθησε να τον αποτρέψει από το να ξαναπροσπαθήσει. Ως αντάλλαγμα, του υποσχέθηκε ότι θα σπουδάσει να γίνει δικηγόρος για τον βγάλει μια μέρα από τη φυλακή. Ο Kenny δέχθηκε, και από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε ένα πολύ δύσκολο ταξίδι που διήρκεσε 18 ολόκληρα χρόνια. Αυτά τα τα 18 χρόνια για την Betty ήταν Γολγοθάς: ανατροφή 2 παιδιών, σπουδές στη νομική σχολή, διαζύγιο με το σύζυγό της, κατάθλιψη, απόγνωση και μια τεράστια μοναξιά.

Πεπεισμένη για την αθωότητα του αδερφού της και αποφασισμένη να την αποδείξει, η Betty Anne Waters, “μεταμορφώθηκε” από μια σερβιτόρα που δεν είχε τελειώσει το Λύκειο, σε μια νομικό, που έβγαλε τον αδερφό της από τη φυλακή. Μάλιστα τον αθώωσε χρησιμοποιώντας δείγματα DNA, κάτι που για εκείνη την εποχή, ήταν καινοτομία, στο χώρο της νομικής. Όταν ο Kenny βγήκε από τη φυλακή, η Betty αφιέρωσε άλλα 7 χρόνια για να αποδείξει ότι η αστυνομία γνώριζε από την πρώτη στιγμή για την αθωότητά του. Η πόλη του Ayer την αποζημίωσε τελικά με 3,4 εκατομμύρια δολάρια. Η Betty δεν ασχολήθηκε ποτέ ξανά με τη νομική, παρά το γεγονός ότι αρκετός κόσμος ζητούσε επίμονα τις υπηρεσίες της. Γύρισε πίσω στη παλιά pub στην οποία δούλευε, αυτή τη φορά όμως ως ιδιοκτήτρια.

Ένα ατίθασο προβληματικό κορίτσι. Μια απόφοιτη γυμνασίου. Μια σερβιτόρα. Μια απλή καθημερινή μητέρα. Μια δικηγόρος. Μια πιστή αδερφή. Μια ηρωίδα.

 

Επιστρέφω σε αυτή την ιστορία κατά καιρούς και προεκτείνω τη σκέψη μου. Δεν μπορώ παρά να θαυμάζω τέτοιους απλούς ανθρώπους που τους δόθηκε η ευκαιρία στη ζωή να δοκιμάσουν τα όριά τους. Αναρωτιέμαι….. πόσοι άλλοι έχουν παρόμοια δύναμη μέσα τους χωρίς να το γνωρίζουν; Αναρωτιέμαι πως θα άλλαζε ο κόσμος, εάν το γνώριζαν. Σκέφτομαι πόσα περισσότερα θα μπορούσε να πετύχει ο καθένας από εμάς αν ήμασταν πιο συνειδητοποιημένοι. Πόσα όμορφα πράγματα θα συνέβαιναν στη ζωή μας, εάν είχαμε καλύτερη εικόνα του “υλικού” από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Η γνώση των πραγματικών δυνατοτήτων μας είναι λύτρωση. Είναι ανακάλυψη. Είναι οδηγός για το μέλλον. Είναι ελευθερία.

Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος. Πρέπει να του δώσεις την ευκαιρία να το μάθει. Όταν είσαι με τη πλάτη στον τοίχο συμβαίνουν υπέροχα πράγματα που ξεπερνούν τη φαντασία σου. Μαθαίνεις τον πραγματικό εαυτό σου. Για αυτό και οι περισσότεροι αλλάζουν μόνο όταν βρίσκονται σε αυτή τη κατάσταση.

Ζητούνται ευκαιρίες λοιπόν. Ευκαιρίες, μέσω των οποίων θα μπούμε σε αυτή τη διαδικασία. Σε αυτή τη χώρα μας μεγάλωσαν στα “πούπουλα”. Με το ζόρι. Η “ζημιά” είναι εμφανής παντού. Είμαστε όλοι under achievers. Μισοτελειωμένες καταστάσεις. Για αυτό και δεν εντυπωσιάζεται κανείς από κανέναν.

Κανένας δεν θαυμάζει μια πεταλούδα όσο αυτή παραμένει στο κουκούλι της.